Isabel

              Over mij

Isabel
Toen ik een klein meisje was, wist ik al dat ik met jongeren wilde werken. In de loop van jaren die volgden was dat idee flink op de achtergrond geraakt. Door traumatische ervaringen in mijn kindertijd en doordat ik veel op mezelf aangewezen was, raakte ik behoorlijk met mezelf in de knoop in de puberteit. Met leeftijdsgenoten op straat, voelde ik me voor het eerst verbonden met anderen en me eindelijk niet meer alleen. De problemen werden steeds erger en groter, tot het me niet meer lukte om mijn school af te maken. Ik werd ontzettend dwars, opstandig, somber en lusteloos. Pas een lange tijd later, toen ik volwassen was en toen mijn oudste zoons 2 jaar werden, pakte ik de draad wat school betreft weer op. Jammer, want dat had veel eerder gekund. Mits ik de juiste hulp had gehad, wanneer ik het het meest nodig had. In de puberteit.
Isabel

Vanaf mijn 22e werkte ik in het onderwijs, studeerde ik thuis en was ik alleenstaande moeder van een tweeling. Dat was best een pittige opgave. Omdat ik nog het een en ander te verwerken had vanuit mijn jeugd, liep ik opnieuw vast met mezelf en zocht ik hulp. De hulp sloot niet aan op wat ik nodig had, dus stond ik er opnieuw alleen voor. Daarbij dacht ik nu ook nog dat er wat mis met mij was, omdat niemand mij kon helpen. Ik kon het daar niet bij laten en ik ontwikkelde een brandende passie en verlangen om de hulp die ik later zelf zou bieden aan kinderen, jongeren en hun ouders anders te gaan vormgeven, zodat zij niet hetzelfde hoeven mee te maken als ik. Maar eerst toch echt met mezelf aan de slag.

De jaren die volgden is er mega veel gebeurd. Ik ben 14 jaar bezig geweest met studeren en werken in de jeugdhulp en ben daarbij aan de slag geweest met mijn eigen proces. Dat kon vooral binnen de therapie opleiding die volgde met de steun van mede-studenten, docenten en leertherapeuten. Dat was lang niet altijd gemakkelijk. Ik sportte ook veel en volgde tegelijkertijd een opleiding tot yoga docent. Ik was nu eerst zelf aan de beurt. 

Praktijk

Eigen praktijk

Mijn werk in de jeugdhulp was van tijd tot tijd wat frustrerend voor mij. Ik merkte dat jongeren, zoals ik vroeger en hun ouders vaak net niet de hulp kregen die ze nodig hadden. Ik voelde me gebonden om me te houden aan bepaalde werkwijzen en kon ze daardoor ook niet kon bieden wat ze nodig hadden. Op een gegeven moment was het klaar. Ik verhuisde en begon mijn eigen praktijk eerst voor ouders en nu meer specifiek alleen voor jongeren. Zodat ik nu voor jongeren écht het verschil kan maken.

Die hebben het niet altijd gemakkelijk gehad. Een werkende, studerende moeder die ook nog het een en ander te verwerken had. Gelukkig heb ik wel het grootste gedeelte van de tijd door mijn ervaring, mijn studie en werkervaring begrepen wat zij nodig hadden. De jongens hebben beide nu hun eigen bedrijven en de jongste doet het ook hartstikke goed. Natuurlijk heeft elk gezin wel eens wat en wij zijn geen uitzondering wat dat betreft. Maar ze hebben in ieder geval de ambitie, het doorzettingsvermogen en de fijngevoeligheid van me meegekregen. En ik zelf? Ik geniet met volle teugen van de mensen die in mijn praktijk komen en leer elke dag van ze. En dat doe ik toch echt het liefst.

Isabel

Als je me zou kennen, dan weet je dat...

  • Ik de kriebels krijg van ongelijkwaardigheid
  • Je me wakker kan maken voor een speciaal koffie met slagroom en karamel
  • Ik gek ben op dieren. Vooral mijn lieve hond, Thiago
  • Ik elke ochtend om 5:00 opsta om mijn yoga practice te doen (omdat ik anders een stuk minder gezellig ben)
  • Ik het heerlijk vind om tijd door te brengen met mijn gezin, terrasjes te pakken of uit eten te gaan
  • Ik spelletjes spelen op zaterdagavond het allerleukste moment vind van de week